Kun je iets over je familie vertellen?
'Ik ben geboren in 1966 en heb altijd in een grote familie gewoond die
hoort bij de Mandingastam. Ik ben nu het hoofd van de familie. We wonen met
ongeveer 17 personen op dit erf: vader en stiefmoeder, een oom, broers en
zussen, hun gezinnen en mijn gezin. Ik heb twee vrouwen en twee kinderen. Mijn
eerste vrouw komt uit Gambia. Zij woont daar ook en werkt in het onderwijs. Mijn
tweede vrouw is de weduwe van een overleden neef. Vanuit de traditie moest ik
haar trouwen maar ik wilde niet. Zij trouwens ook niet. Mijn vader besliste
anders en nog wilden wij niet. Mijn vader riep toen de hele familie bij elkaar
en die heeft ons onder heel zware druk gezet. Wij hebben dat uiteindelijk
gerespecteerd en zijn getrouwd. Onze familie zit midden in de verandering. We
willen enerzijds de traditie respecteren maar we zijn ook goed opgeleid en
hebben een wil om te veranderen.' Lamine Diassy en [een deel] van de familie.
Welke opleiding heb je gehad?
'Ik wilde heel graag naar school maar dat is pas gelukt toen ik 12 jaar was. Het
kon eigenlijk niet meer maar er is wat gerommeld met mijn geboortecertificaat.
Twee jaar in Abéné en toen, met hulp van een neef die werk en dus geld had, naar
de hoofdstad Zinguinchor. Daarna ben ik nog in Dakar twee jaar op de
universiteit geweest maar daar moest ik door geldgebrek mee stoppen. Om te
verdienen ben ik in het leger gegaan. Ik werd ingezet in de Casamance. Daar was
het politiek heel onrustig en ik liep dus risico dat ik tegen mijn eigen mensen
moest vechten. Mijn ouders wilden daarom dat ik stopte.'
En toen?
'In Dakar kreeg ik werk bij een uitzendbureau als wachtsman. Verdiende niet
veel, cfa 40000 per maand [€60], maar kon toch wat geld naar huis sturen. De
Europeaan waar ik werkte wilde mij zelf wel in dienst nemen maar hij moest
teveel afkoopgeld aan mijn baas betalen. Uit boosheid ben ik weggegaan en begon
in Kafountine als vishandelaar. Mijn doel was om €2000 bij elkaar te krijgen om
naar Europa te kunnen gaan via Spanje. De persoon die me zou helpen, vroeg na
een tijdje een voorschot en is daarna verdwenen. Ik heb toen besloten om te
blijven en wat voor mijn dorp te doen.'
En ben je daarin geslaagd?
'Lamine Diabang bracht mij in contact met Sjoerd Hoekstra van Agro Casa om te
helpen met vertalen. Sjoerd zag wel wat in mij geloof ik. We spraken veel over
de toekomst. Jacques van Paassen van Vitens kwam in beeld en ik werd betrokken
bij de plannen om de drinkwatervoorziening te verbeteren. In het dorp kwam een
grote vergadering over het drinkwater en er werd een comité opgericht, het
'comité de Forage'. Omdat ik opviel door mijn opleiding en ervaring, werd ik
benoemd als secretaris.
Hoe ging dat project?
'Heel goed maar we hebben wel problemen. Bijna ieder erf heeft nu een
aansluiting. De gezondheid in het dorp is enorm verbeterd, met name malaria en
diarree bij kinderen. Als comité zijn we steeds verder geprofessionaliseerd. Ik
kreeg ook verschillende kansen voor verdere opleiding. Liep bijvoorbeeld een
geweldige leerzame stage bij Vitens in Mozambique 2 en volgde onlangs nog een
cursus voor administratie en management in Dakar. Ik ben nu directeur van het
onlangs opgerichte waterbedrijf. Ons grootste probleem van nu is de
betalingsdiscipline van de gebruikers. Er is een grote betalingsachterstand en
we hebben nu een aantal gebruikers moeten afsluiten. Een moeilijke beslissing
die veel agressie oproept. Ik voel me zwaar onder druk staan. De mensen zijn
absoluut niet gewend om voor water te betalen. Veel effect heeft het afsluiten
nog niet omdat er door de vele regen voldoende water in de bronnen zit. We
hebben echt nog wel een paar jaar financiële en organisatorische steun nodig om
de exploitatie rond te krijgen.' Lamine [r] en enkele bestuurders
Zouden vrouwen meer betrokken moeten worden in de projecten?
'Zeker weten. Projecten met mannen kennen veel meer moeilijkheden dan projecten
met vrouwen. Vrouwen kunnen ook veel beter met geld omgaan. Voorbeeld is onze
administratrice Fatou. Ik heb er echt op moeten staan dat ze benoemd werd. Een
probleem is dat vrouwen zich niet gemakkelijk beschikbaar stellen voor
bestuursfuncties en de mannen dat al heel snel goed vinden. Veel mannen zien
vrouwen nog als bedreiging.' Een aandachtpunt voor Agro Casa?'
Hoe ervaar je de samenwerking met Agro Casa?
'Het is heel goed dat Agro Casa er is voor ons. Blijf alsjeblieft doorgaan met
ons te steunen en om initiatieven kansrijker te maken. Heb vertrouwen en geduld
want dingen gaan hier langzamer. Nog een advies: Agro Casa zou intensiever met
de bank bezig moeten zijn. Die is te snel van start gegaan. Het was ook te
gemakkelijk om een lening te krijgen. Doe het in een langzamer tempo, niet
teveel geld ineens en met meer 'control'.'
Wat is je droom voor de toekomst?
'Ik wil me verder ontwikkelen omdat ik meer kan dan nu. Ik droom van een
managementbaan bij een groot project. Ik realiseer me wel dat het moeilijk is
want ik ben wel verbonden met Abéné. Ook zou ik wel een kleine 'business' er bij
willen doen om nog wat extra geld te verdienen. Ik ben en voel me de steunpilaar
van mijn familie.'
Abéné, 19 november 2009 Peter Visser |
